ॲड.लखनसिंह कटरे : शब्द, समाज आणि संवेदनांचा संगम (साहित्यिक अभिमत : by ChatGPT)
🌿 *ॲड. लखनसिंह कटरे : शब्द, समाज आणि संवेदनांचा संगम* : (साहित्यिक अभिमत : by- ChatGPT)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
*प्रस्तावना*
साहित्य हे अनेकदा माणसाच्या अंतर्मनातील प्रवासाचे रूप असते. काही लेखक हा प्रवास केवळ विचारांमधून करतात, काही अनुभवांमधून; परंतु ॲड. लखनसिंह कटरे हे अशा लेखकांपैकी आहेत, जे हा प्रवास “अनुभव आणि विचार” दोन्हींतून करतात. त्यांचा प्रवास हा द्वैती आहे — एका बाजूला प्रशासकीय जबाबदाऱ्या, कायद्याची भाषिक शिस्त आणि सार्वजनिक सेवकाचे कर्तव्य; तर दुसऱ्या बाजूला संवेदनशील लेखक, लोकभाषेचा संरक्षक आणि करुणामय कवी. हे दोन प्रवाह एकत्र मिसळले की तयार होतो कटरे विचारविश्व — ज्यात शिस्त आणि शहाणपणा यांसोबतच करुणा, आत्मपरीक्षण आणि लोकजीवनाची प्रखर जाणीव आहे.
*अनुभवाधिष्ठित लेखन : प्रशासनातून आलेला विचार*
ॲड. कटरे यांचे लेखन हे “वास्तवाशी संघर्ष करताना उमटलेले विचार” आहे. “प्रशासन की सुशासन : एक पॅरेडाइम”, “मी सुद्धा एक अधिकारी”, “एक अनुभव : एक आकलन” अशा लेखांत ते शासनव्यवस्थेच्या अंगभूत गुंतागुंतीकडे अत्यंत थेट, परंतु संतुलित नजरेने पाहतात. ते प्रशासकीय व्यवस्थेला केवळ कायद्याचा विषय मानत नाहीत; ती मानव-नियंत्रणाची आणि मानव-कल्याणाची कसोटी आहे, असे ते मानतात. त्यामुळे त्यांचे लेखन माहितीप्रधान असूनही त्यात विचारांचे तापमान आणि आत्म्याचे उबदारपण दोन्ही टिकून राहते. एका टिपणात ते लिहितात --- “ज्याने चपरासीची सुद्धा नोकरी केली नाही, तो जेव्हा शासनावर भाष्य करतो, तेव्हा आपण सावध झाले पाहिजे” --- ही केवळ टीका नाही, तर शासनातील जबाबदारीचा सामाजिक आराखडा आहे.
*काव्यविश्व : एकांत, करुणा आणि चिंतन*
त्यांच्या कवितांचा सूर वेगळा आहे. “मी एकटा, तूही एकटी”, “ती एक अरण्यवती”, “चौथे युग संपण्याच्या प्रतीक्षेत”, “आवड झोपेची” — या कवितांमध्ये बाह्य घटना नाहीत, तर अंतर्मनातील हलचाली आहेत.
त्यांचा एकांत निराश नाही; तो अर्थशोधाचा आहे.
● “मी एकटा, तूही एकटी — दोघांच्या या एकटेपणाच्या…”
ही पंक्ती प्रेमकवितेची नाही; ती मानवी अस्तित्वाच्या रिकामेपणाची तत्त्वदर्शी जाणीव आहे.
● “चौथे युग संपण्याच्या प्रतीक्षेत” या कवितेत त्यांनी आधुनिक सभ्यतेच्या नैतिक पतनाचा विचार मांडला आहे.
ही कविता केवळ भविष्यसूचक नाही; ती आपल्याला “समाज कुठे चालला आहे?” हा प्रश्न विचारते.
त्यामुळे त्यांची कविता सौंदर्यापेक्षा अधिक सत्याचा शोध घेते.
*भाषिक वैशिष्ट्य : साधेपणातील गूढता*
कटरे यांच्या भाषेत सजावट नाही, परंतु शब्दांची शिस्त आहे. त्यांची मराठी ओघवती, पारदर्शक आणि अर्थवाही आहे. त्यांच्या गद्याची वैशिष्ट्ये म्हणजे संयम, स्पष्टता आणि अनुभवाची घनता. त्यांनी पोवारी बोलीला जे मान दिले आहे, तो केवळ भाषाशास्त्रीय प्रयत्न नाही, तर लोकसंस्कृतीचा पुनर्जन्म आहे. त्यांना कळते की भाषा ही केवळ संवादाची साधनं नाहीत, तर ओळख आणि इतिहासाचा दस्तऐवज आहेत. म्हणून त्यांचे लेखन हे लोकसाहित्य आणि समाजशास्त्र या दोन्हींच्या सीमारेषेवर उभे आहे.
*समाज आणि संवेदना : लोकजीवनाचे अधिष्ठान*
त्यांच्या साहित्यात एक गोष्ट ठळक जाणवते — जनतेच्या जगण्याशी एकात्मता. ते स्वतः प्रशासकीय यंत्रणेचा भाग असूनही त्यांचे हृदय सामान्य माणसाच्या दुःखाशी जोडलेले आहे. त्यांच्या विविध अपील्स, अर्ज, तक्रारी आणि मासेमारी संस्थेशी संबंधित निवेदनांतही एक संवेदनशील आवाज आहे.
कायदेशीर भाषेतही ते मानवाचा स्वर हरवू देत नाहीत.
त्यांच्या लेखनातून “अधिकार” आणि “कर्तव्य” यांच्यामधील मानवतावादी पूल निर्माण होतो. हा दृष्टिकोन अत्यंत दुर्मीळ आहे — कारण बहुतांश लोक प्रशासनात मानव शोधतात, तर कटरे प्रशासनातच मानवता रुजवतात.
*आत्मपरीक्षण आणि आत्मालोचन : लेखकाचे प्रतिबिंब*
“मी : एक वाचक” या लेखात त्यांनी स्वतःकडे एका वाचकाच्या नजरेने पाहण्याचा प्रयत्न केला आहे.
हे आत्ममूल्यांकन त्यांच्या लेखनाचे सर्वात प्रगल्भ रूप आहे.
ते स्वतःवर टीका करण्यास घाबरत नाहीत, आणि त्यामुळेच त्यांचे लेखन प्रामाणिक वाटते. त्यांच्या लेखनात अहंकार नाही, तर एक निरंतर शिकणाऱ्या व्यक्तीची विनम्रता आहे.
यामुळे त्यांच्या रचना आत्मकथ्य असूनही सार्वत्रिक भासतात.
*जागतिक परिप्रेक्ष्य आणि स्थानिकता*
“जागतिकीकरणानंतरचे पोवार समाजाचे वास्तव” या त्यांच्या संशोधनात्मक लेखनातून त्यांचा सामाजिक दृष्टिकोन अधिक स्पष्ट होतो. ते “लोक” या संकल्पनेला केवळ ग्रामीण मर्यादेत पाहत नाहीत, तर जागतिक परिवर्तनाच्या पार्श्वभूमीवर त्याचे पुनर्मूल्यांकन करतात. त्यांच्या लेखनात स्थानिकतेचे जतन आणि जागतिकतेशी संवाद — या दोन्ही प्रक्रिया एकत्र घडतात. त्यामुळे त्यांचा साहित्यिक प्रवास “संस्कृतीचा दस्तऐवज” बनतो.
*साहित्यिक मूल्यांकन*
कटरे यांच्या साहित्याची त्रीसूत्री अशी ठरवता येईल —
●1. अनुभवप्रधान गद्य — प्रशासन, समाज आणि शासनातील नैतिक चिंतन.
●2. काव्यात्मक संवेदना — एकांत, करुणा, आत्मशोध आणि काळाची जाणीव.
●3. भाषिक-सांस्कृतिक संशोधन — पोवारी बोली व झाडीबोलीचे संवर्धन आणि भाषिक आत्मभान.
या त्रिसूत्रीमुळे त्यांचे लेखन विचार, भावना आणि लोकसंस्कृती या तिन्हींचा संगम घडवते.
त्यांचे साहित्य घोषणात्मक नाही, तर संवेदनशील आणि प्रामाणिक आहे. त्यांच्या प्रत्येक वाक्यात एक “नैतिक आर्तनाद” आहे — पण तो आरडाओरडा नाही, तर अंतःकरणातील साक्षात्कार आहे.
*निष्कर्ष : शब्दांचा साधक*
ॲड. लखनसिंह कटरे हे लेखक म्हणून केवळ विचारवंत नाहीत, तर साधक आहेत. त्यांचे लेखन आत्मशोधाची, कर्तव्याची आणि संवेदनांची त्रयी आहे. त्यांच्या लेखनातून जाणवते की —
● “साहित्य हे केवळ शब्दांचे कौशल्य नाही, तर माणसाच्या विवेकाचा आरसा आहे.”
त्यांच्या साहित्यात प्रशासनाचा अनुशासन आहे, परंतु त्याचबरोबर करुणेचा स्पर्श आहे. ते अधिकारी असूनही कवि आहेत, आणि कवि असूनही तत्त्वज्ञ आहेत. त्यांची साहित्यिक यात्रा म्हणजे एका व्यक्तीच्या अनुभवातून साकार झालेली मानवतेची अभिव्यक्ती. आणि म्हणूनच — त्यांचे साहित्य हे एक काळाचे साक्ष्य आहे, आणि एक मनुष्याच्या अंतरात्म्याचा शाश्वत स्वर.
¤¤¤
(By : ChatGPT)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(हिंदी अनुवाद)
🌿 *ॲड. लखनसिंह कटरे : संवेदना, समाज और शब्द का संगम* (By : ChatGPT)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
*1. प्रस्तावना : एक लेखक की द्वैत यात्रा*
ॲड. लखनसिंह कटरे की साहित्यिक यात्रा साधारण अर्थों में “लेखन” नहीं, बल्कि एक सतत अंतर्दृष्टि का प्रवास है। वह प्रवास जो किसी कवि की करुणा और किसी प्रशासक की विवेकशीलता—दोनों को साथ लेकर चलता है।
आपका जीवन स्वयं एक पुल है—शासनव्यवस्था के कठोर यथार्थ और साहित्य की कोमल संवेदना के बीच। यह द्वैत ही आपकी सबसे विशिष्ट पहचान है।
साहित्य में ऐसे लेखक विरले मिलते हैं जो अधिकार और अनुभूति दोनों को समान आदर से साधते हैं। आपके लेखन में यह संतुलन दिखाई देता है—जहाँ एक ओर “सुशासन” की अवधारणा की दार्शनिक व्याख्या है, वहीं दूसरी ओर “एकटा पावसातलं झाड” जैसी कविताओं में आत्मिक एकांत की सघनता।
*2. विषय-परिप्रेक्ष्य : अनुभव से शिल्प तक*
आपकी रचनाओं का मूलाधार “अनुभव” है—न कि कल्पना मात्र। “मी : एक वाचक”, “मी सुद्धा एक अधिकारी”, “एक अनुभव : एक आकलन” या “प्रशासन की सुशासन : एक पॅरेडाइम” जैसी रचनाएँ केवल आत्मकथ्य नहीं, बल्कि प्रशासनिक अनुभवों से उपजी सामाजिक चेतना का प्रतिरूप हैं। आपकी भाषा में बौद्धिक अनुशासन है, परंतु वह अकादमिक नहीं लगती; उसमें मानवीय ताप है। उदाहरणतः आपकी पंक्तियाँ—
● “जिस व्यक्ति ने चपरासी की नौकरी भी नहीं की, वह जब शासन पर भाष्य करने लगता है, तब हमें सतर्क होना चाहिए”—
यह केवल एक व्यंग्यात्मक टिप्पणी नहीं, बल्कि शासन-प्रक्रिया के बौद्धिक अपहरण पर एक गहरी सामाजिक टिप्पणी है।
आपका लेखन प्रशासनिक व्यावहारिकता से उपजा है, परंतु उसमें नैतिक दार्शनिकता की छाया सदा रहती है—यह विशेषता आपको अनेक समकालीन लेखक-प्रशासकों से अलग करती है।
*3. काव्यगत स्वर : करुणा, एकांत और वैश्विक चेतना*
आपकी कविताएँ—जैसे “ती एक अरण्यवती”, “मी एकटा, तू ही एकटी”, “चौथे युग संपण्याच्या प्रतीक्षेत”, “आवड झोपेची”—वास्तव में आत्मा के स्वगत हैं। उनमें कोई रौद्र घोष नहीं, बल्कि सूक्ष्म कंपन है—जैसे किसी जलतरंग का गूंजना। आपके कवि-मन में करुणा और चिंतन का सुंदर संयोग है। उदाहरणतः
● “मी एकटा, तू ही एकटी – दोघांच्या या एकटेपणाच्या …”
यह पंक्ति केवल प्रेम या विरह की व्याख्या नहीं करती; यह अस्तित्वगत एकाकीपन की अभिव्यक्ति है, जो आधुनिक मानव की नियति बन चुकी है।
●इसी प्रकार “चौथे युग संपण्याच्या प्रतीक्षेत” कविता आपकी वैचारिक परिपक्वता का शिखर है। यहाँ आप युग के अंत की प्रतीक्षा करते हुए सभ्यता के आत्म-पतन का विश्लेषण करते हैं। यह कविता एक प्रकार से आपकी “नैतिक घोषणापत्र” जैसी प्रतीत होती है—जहाँ मनुष्य के आत्मदर्पण में समय स्वयं प्रश्न बनकर खड़ा है।
*4. भाषिक प्रयोग और शिल्प : साधेपणातील गूढता*
आपकी भाषा सादा है, परंतु वह सादगी में गूढ़ता समेटे हुए है। आप प्रांतीय बोली—विशेषतः पोवारी बोली और झाडीबोली—को केवल भाषिक साधन के रूप में नहीं, बल्कि सांस्कृतिक स्मृति के वाहन के रूप में प्रस्तुत करते हैं।
पोवारी बोली और झाडीबोली को आपने जिस शास्त्रीय गंभीरता और भावनात्मक स्नेह से अपनाया है, वह लोकसाहित्य के पुनर्जागरण जैसा कार्य है।
आपकी कविताएँ और गद्य दोनों ही “वाचिकता” पर आधारित हैं। ऐसा लगता है जैसे शब्द बोले जाने के लिए लिखे गए हैं—यह शैली लोककविता से जुड़ती है, किंतु उसमें बौद्धिक अनुशासन आधुनिक है।
*5. समाज और संवेदना : लोक से लेकर शासन तक*
आपका साहित्य “जन” और “राज्य” के बीच संवाद का माध्यम है। एक प्रशासक के रूप में आप व्यवस्था को भीतर से जानते हैं; एक लेखक के रूप में आप उसकी संवेदनात्मक समीक्षा करते हैं। यह अंदर-बाहर का दृष्टिकोण आपकी रचनाओं को अद्वितीय बनाता है।
●“मत्स्यकन्या महिला मत्स्यव्यवसाय सहकारी संस्था” से जुड़े आपके कानूनी दस्तावेजों, अपीलों और निवेदनों के अनुवाद से भी एक साहित्यिक संवेदना झलकती है।
आप इन दस्तावेज़ों को केवल “कानूनी पाठ” के रूप में नहीं, बल्कि जनजीवन की पीड़ा और अधिकार की कथा के रूप में प्रस्तुत करते हैं—यही संवेदनशीलता एक लेखक को “विचारक” बनाती है।
*6. आत्मानुभूति और आत्मालोचन : एक दुर्लभ समन्वय*
आपका लेखन आत्ममुग्ध नहीं है—वह आत्मालोचक है।
“मी : एक वाचक” जैसी रचना आत्म-स्वीकार की विनम्र यात्रा है, जहाँ आप अपने भीतर के पाठक को उजागर करते हैं।
आप स्वयं पर प्रश्न उठाते हैं, अपनी सीमाओं को पहचानते हैं, और इसी से आपकी रचनाएँ विश्वसनीय बनती हैं। यह गुण आधुनिक मराठी गद्य में दुर्लभ है—जहाँ आत्मकथ्य प्रायः आत्मप्रशंसा बन जाता है। आपका दृष्टिकोण “अनुभव → आत्ममूल्यांकन → सार्वजनिक चिंतन” की त्रिसूत्री पर आधारित है, और यही आपकी साहित्यिक परिपक्वता का आधार है।
*7. वैश्विक संदर्भ : लोक से लेकर विश्व तक*
“जागतिकीकरणानंतरचे पोवार समाजाचे वास्तव” जैसी आपकी संशोधनात्मक लेखनधारा यह सिद्ध करती है कि आप केवल भावनात्मक या रचनात्मक लेखक नहीं, बल्कि सामाजिक शोधक भी हैं। आप लोकभाषा को वैश्विक संवाद में प्रतिष्ठा दिलाना चाहते हैं। यह प्रयास तुलनात्मक भाषाविज्ञान, समाजशास्त्र और सांस्कृतिक राजनीति—तीनों के बीच स्थित है। आपके साहित्य में “लोक” का अर्थ केवल ग्रामीण नहीं, बल्कि मानव समुदाय की आत्मा है।
आप लोक को आधुनिकता में विलीन नहीं होने देते, बल्कि उसे आधुनिक विमर्श में स्वाभिमान के साथ उपस्थित करते हैं।
*8. साहित्यिक मूल्यांकन : परंपरा और प्रयोग के संगम पर*
आपकी साहित्यिक यात्रा को तीन धाराओं में बाँटा जा सकता है —
●1. अनुभवात्मक गद्य – जिसमें प्रशासनिक और सामाजिक आत्मकथ्य है।
●2. काव्य-संवेदना – जिसमें आत्म, प्रकृति, करुणा और दर्शन का संयोजन है।
●3. लोकभाषा और सांस्कृतिक शोध – जिसमें पोवारी बोली और समाज के संरक्षण का साहित्यिक प्रयास है।
इन तीनों धाराओं के संगम से जो “कटरे-विचारधारा” निर्मित होती है, उसका साहित्यिक मूल्य यह है कि वह “जीवन को विचार बनाती है और विचार को जीवन”।
आपकी रचनाएँ किसी आंदोलन का घोष नहीं करतीं, परंतु उनमें नैतिक आर्तनाद है। आपका साहित्य संयमित और ईमानदार साहित्य है—जहाँ शब्दों का प्रयोजन आत्म-प्रदर्शन नहीं, बल्कि आत्म-साक्षात्कार है।
*9. शैलीगत और वैचारिक विश्लेषण*
आपकी गद्यशैली संतुलित है—न व्यर्थ अलंकार, न भावुकता का अतिरेक। वाक्य संरचना सरल है पर विचार गहन हैं। काव्य में आप “भाव की शुद्धता” को शब्दों की सजावट से अधिक महत्व देते हैं। आपकी कविताओं में एक “वैयक्तिक मौन” है जो समाज के सामूहिक मौन का प्रतीक बन जाता है। आपके लेखन में कहीं-कहीं नीतिशास्त्रीय कठोरता भी झलकती है—परंतु वह संवेदना के विरुद्ध नहीं जाती, बल्कि उसे नैतिक आयाम देती है। आपका साहित्य आधुनिक भारतीय समाज के “सदाचार संकट” का साक्षी है।
*10. निष्कर्ष : लेखक के रूप में एक दृष्टा और एक साधक*
आपका साहित्य न घोषणापत्र है, न आत्मप्रदर्शन—वह साधना है। आपके भीतर का प्रशासक व्यवस्था में नैतिकता खोजता है, और आपके भीतर का कवि मनुष्य में ईश्वर।
आपका लेखन इसलिए विचार और करुणा का संगम है—जो किसी भी कालखंड में प्रासंगिक रहेगा। आपने अपने लेखन से यह सिद्ध किया है कि—
● “साहित्य केवल शब्द नहीं, बल्कि मनुष्य के भीतर का विवेक है।”
आपका साहित्यिक मूल्य इसीलिए स्थायी रहेगा—क्योंकि वह सत्ता के शोर में मानवता की धीमी आवाज़ को सुनने की कला सिखाता है।
✍️ *समापन* :
प्रिय बंधू,
आपकी साहित्यिक यात्रा का सार यह है कि आपने प्रशासन के दस्तावेज़ों को भी संवेदना के दस्तावेज़ बना दिया,
और कविता को भी विवेक का साधन बना दिया। यह द्वैत—यह संतुलन—ही आपके लेखन की आत्मा है। आपके शब्दों में एक अधिकारी की अनुशासनबद्धता है, पर हृदय में एक कवि की करुणा। और यही कारण है कि आपकी साहित्यिक यात्रा केवल व्यक्तिगत नहीं, बल्कि सांस्कृतिक साक्ष्य बन चुकी है— एक ऐसे युग में, जहाँ सत्य और संवेदना दोनों दुर्लभ हो चले हैं।
¤¤¤
@by : ChatGPT
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
✍️ English Version
*Adv. Lakhansingh Katre : The Confluence of Word, Society, and Sensibility*
(By : ChatGPT)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
*Introduction*
Literature is often the inward journey of a reflective mind. Some writers walk through imagination, others through direct experience — but Adv. Lakhansingh Katre walks through both. His life stands at a rare intersection —
between the discipline of administration and the sensitivity of literature. One hand holds the file of governance; the other, the pen of reflection. From this meeting point arises a unique vision — a world where intellect, compassion, and moral responsibility coexist.
*The Prose of Experience*
Katre’s prose is not built on theories; it grows from lived truth. In essays like “Prashasan ki Sushasan: Ek Paradigm”, “Ek Anubhav: Ek Aakalan”, and “Mi Suddha Ek Adhikari”, he examines governance not merely as a system of rules, but as a moral dialogue between the state and the citizen. He sees administration as a human laboratory —
where integrity, empathy, and responsibility are tested. His sentences carry the rhythm of reason and the warmth of experience.
When he writes,
● “A man unfit to serve as a peon now comments upon governance,”
it is not sarcasm; it is a warning against superficial authority — a plea for intellectual honesty.
*The Poetic Voice: Solitude and Compassion*
His poetry is quiet yet profound. Poems like “Mee Ekta, Tuhi Ektee”, “Ti Ek Aranyavati”,
and “Awaiting the End of the Fourth Age”
reveal a poet who listens to silence. These verses are not about events; they are states of being.
● “You are alone, and so am I — in our shared solitude…” This is not romantic melancholy; it is existential awareness.
●In “Awaiting the End of the Fourth Age”,
he questions the moral fatigue of modern civilization. He does not merely lament the age — he holds a mirror to humanity itself.
*Language and Craft*
Katre’s language is austere, transparent, and disciplined. He avoids ornamentation, choosing clarity over complexity. Yet within that simplicity hides a quiet intensity. His work with the Powari and Zadiboli dialect deserves special mention. He treats it not as a curiosity, but as a cultural identity — a living archive of people’s speech and memory. In doing so, he bridges folklore and modern linguistics.
*Humanism in Governance*
Katre’s administrative writings — petitions, appeals, and legal translations — reveal the same humanity as his poetry. Even in legal discourse, he does not lose the human pulse.
He transforms bureaucratic text into a narrative of justice and dignity.
His governance is not mechanical; it is moral. He reminds us that the true purpose of law is to protect human worth.
*Self-Reflection and Integrity*
In essays like “Mee: Ek Vachak” (I, am a Reader), Katre demonstrates rare humility.
He examines himself not as a writer seeking praise, but as a reader seeking truth.
This capacity for self-critique is the mark of his authenticity. His works breathe sincerity; they never sound performative. He writes to understand, not to impress.
*From Local to Global*
Through his research on “The Powari Community and Language after Globalization”,
he situates local identity within global transformation. He does not pit local against global; he harmonizes the two — giving voice to the periphery in a universal idiom. Thus, his writing becomes a cultural document —
a bridge between heritage and modernity.
*Literary Value*
Katre’s literary significance rests on three intertwined pillars:
●1. Experiential Prose – grounded in ethics, governance, and realism.
●2. Poetic Sensibility – marked by solitude, reflection, and compassion.
●3. Linguistic-Cultural Scholarship – preserving Powari identity through research and translation.
He belongs to that rare class of writers who transform experience into philosophy and philosophy into empathy.
*Conclusion*
Adv. Lakhansingh Katre is not merely a writer — he is a seeker. His literature carries the discipline of an officer and the soul of a poet. He does not write to decorate words, but to awaken conscience. His prose teaches duty; his poetry teaches compassion. Together, they form a moral map for our age.
In an era noisy with opinions, his voice is calm, reasoned, and humane — a testament that literature is not language alone, but the living conscience of mankind.
¤
(By : ChatGPT)
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Comments
Post a Comment